work#art-who's-afraid-herinner-remember-32kleuren-animatie

Het blog van vorige maand deed heel wat stof opwaaien.
Als lezer merk je dat niet, want niemand reageert via de geijkte kanalen die onder dit blog geprogrammeerd staan. Het gebeurt meestal in direct contact.
En vaak gaat er dan ook nog lange tijd overheen. Net als met onze beelden, waarvan we doorgaans ook pas later horen hoe ze doorwerken. En juist op zo’n moment komen zulke reacties heel onverwacht .. Hebben we ‘t ergens over, komt er ineens: “dat weet ik wel”. Huh? “Heb ik uit je blog. Trouwens wat ik daar nog over zeggen wou ..” .. en dan komt er iets verrassends .. Grappig is ook dat mensen het blog dikwijls later lezen dan de nieuwsbrief.
‘t Zijn kennelijk stromen die hun eigen gang gaan. Vanuit heel verschillende invalshoeken komen er zo zaklampjes op te staan.

Dit keer kwamen er veel reacties meteen.
En eentje maakte diepe indruk op me. Hij ging niet over de inhoud maar over het publiek maken van blog #56
Door een technische storing was ik, toen de sirene loeide, er nog niet mee klaar. Maar Loos Alarm wordt automatisch met de nieuwsbrief gepubliceerd.
Zo konden lezers vanaf dat moment volgen hoe ik er een dag nog mee aan ‘t werk was. Dus schreef ik er er om 12 uur maar boven dat ik nog bezig was met sleutelen aan de tekst. Met die tekst erboven viel de stress weg, nam ik het gegeven zoals ‘t was en werkte door tot ‘t blog echt losgelaten kon. Rooie zinnetje weg, klaar. Welkom lezers, lezen maar.
Achteraf vond ik het wel grappig: er was leven voorbij de deadline. Zo werken we ook dikwijls onze beelden uit. Ze worden uitgebroed in het atelier dat tegenwoordig WARK heet, maar kunnen nog een heel ander gedaante krijgen in de Toonzaal van Huize Maria of in het grote atrium voor WARK dat we werkvertrek noemen.

Een paar dagen na het blog waren we met wat vrienden in gesprek. Eén van hen is oud-student van me. Er zijn veel oud-studenten in onze vriendenkring, meestal cultureel werkers. Ooit was ik een van hun opleiders; nu zitten ze in ’t culturele wereldje en lezen mij de les.
Nou ja .. toen zei ik al: “Beluister je zelf terwijl je naar me luistert. Zo doe ik ‘t andersom ook en komen we met elkaar verder”.
Die wisselwerking volgen we nog steeds. Zo ontstaat er vanzelf een reflectief contact, waarlangs we via elkaar leren. Eigenijk verandert er niet veel meer dan dat ons contact zich vanzelf verder ontwikkelt, verdiept en intensiveert. In dat samen optrekken, gaan er werelden open. Je trekt je aan elkaar op en zet je tegen elkaar af. En doordat onze wegen ook nog eens heel erg uiteenlopen, bieden alle impulsen onverwachte en nieuwe perspectieven. Bij elkaar kristalliseert zich uit wat ooit samen begon in heel veel verschillende facetten. Een diversiteit die put uit veel jaargangen en heel veel werkvelden. Want CMVers komen in allerlei unieke situaties terecht. Maatwerkers zijn het.

Terug naar ons gesprek: een van hen – een kunstenaar momenteel werkend in Huize Maria – had mijn schrijven wel gevolgd, maar was onderweg afgehaakt. Het werd ‘m allemaal veel te beschouwend.
“Een doodzonde”, vond de ander – zeg maar ‘mijn oud-student’, die het blog nog niet gelezen had. “Dat mag je je niet meer laten gebeuren”.
In het geval van internet ben ik zo naïef als een deur, wat je ook hardleers kan noemen. En hij is een expert op dat gebied. Dus zal ik het me niet gauw weer laten overkomen, dat ik na de sirene nog doorga met het blog.
Maar toen we op onze omgang met internet doorgingen, zei hij: “ik beschouw het als mijn proof of existence”.
Ik vraag ‘m nog: “begrijp ik ‘t goed?” Ja, ik blijk het goed begrepen te hebben. In mijn beeld verschillen twee mensen hemelsbreed, als de een de ander denkt te begrijpen. Dat weten we van elkaar, dus hadden we daar veel pret over..

Maar de woorden proof of existence kwamen danig binnen. Ze bleven de afgelopen maand in me rondzingen en gingen een geheel eigen leven leiden.Zo’n uitdrukking kan erg veel indruk op me maken. Meestal niet zoals ‘ie bedoeld wordt maar zoals ‘ie binnen komt. Ik kan er dan helemaal bezwangerd van raken bij wijze van spreken. Woorden kunnen vlees worden. Ik ben al heel jong talig beïnvloed. Soms moet ik met iemand meeschrijven, wil ik blijven onderscheiden wat er gezegd wordt en wat ik erin versta. Dat meeschrijven houdt me dan bij de les. Zo droom ik niet weg. Woorden kunnen een eigen leven leiden, als in een vlies blijven hangen tussen wat de ander bedoelt en ik ervan begrijp. Dan hoor ik echt wat er gezegd wordt, reflecteer en resoneer erop en kan erover nadenken. Bij het verwerken gebruik ik dan net zo goed mijn darmen als mijn hersen. Al mijn zintuigen zinderen mee. Ik ben een dynamisch leerder.

Cross-over / crossing borders
Binnenkort is er een congres van de beroepsgroep van professionele begeleiders LvSC waar ik lid van ben. Laatst nodigde een collega mij uit: “Wil jij geen workshop hierover verzorgen?” In haar vraag lag mijn antwoord al besloten. Ik ril al bij de gedachte. Er zijn helemaal geen grenzen.Wat dan oversteken? Het lijkt wel iedere keer opnieuw te gebeuren: we maken eerst een tekening. Zo brengen we onderscheid aan, waar we ontzag voor ontwikkelen. Vervolgens steken we ze als grenzen weer over of door. Dat noemen we dan doorbrekend, vernieuwend of voorbeeldig. Wat een gedoe. “Maar dit is toch exact wat jullie doen?” Ik kijk met haar naar de flyer. We moeten allebei lachen. Waar is het kunstwerk dat ontstaat? Het start met bereidheid om samen een kunstwerk maken, dat eerst maar ‘s doen en dan het kunstwerk laten spreken. Daarna praten?

‘Het is eeuwig ploeteren om onze wereld enigszins leefbaar te houden’ stelt psycholoog en auteur Eddy Van Tilt in zijn boek De schaduw van de verlichting. ‘Als nooit tevoren zijn we afhankelijke wezens, die met alle vezels en met een oneindig aantal virtuele draden gebonden zijn aan andere mensen over heel de aardbol. De consequenties daarvan zijn enorm, maar onze natuur noch onze cultuur biedt adequate houvasten om met die nieuwe realiteit om te gaan. We zijn zwaar aan het pokeren: niet alleen met het milieu, maar met de aarde in haar geheel. Alleen een mondiale aanpak kan de gewelddadige wereld die stilaan opnieuw ontstaat, omturnen naar de geweldige plek die de dromers van mei ’68 voor ogen stond. Het wij-zij-denken is niet alleen populistisch en contraproductief maar bovenal dom en gevaarlijk. Wij zijn veroordeeld om wereldwijd samen te werken en om mededogen en rechtvaardigheid te cultiveren.’
Albert Einstein kwam ooit met het volgende inzicht: “Alleen het individu kan denken en dus nieuwe waarden creëren voor de maatschappij. Sterker nog, alleen het individu kan nieuwe morele standaarden uitzetten waar het leven van de gemeenschap zich naar schikt. Zonder creatieve, onafhankelijk denkende en oordelende persoonlijkheden is de opwaartse ontwikkeling van de maatschappij net zo ondenkbaar als het ontwikkelen van een individuele persoonlijkheid zonder de voedende bodem van de gemeenschap waarin hij leeft” Van Tilt daarop: kunstenaars, dichters, schrijvers en andere scheppende mensen, leven enerzijds bij de gratie van verdeeldheid en conflict en anderzijds geven ze mee vorm aan een betere samenleving.

Het lijkt om een symbiose tussen kunst en activisme te gaan. Onze projecten ontwikkelen vanzelf stof tot nadenken, vormen aanleiding voor bewustwording. Gaandeweg toont zich een weg, openen zich mogelijkheden die kansen bieden tot verandering.
Het start bij de bereidheid. de bereidheid te beproeven, te proeven: proof of existence

Cultuuraanbod-dialectdiagram-2gedichten

NOTEN
Om zeker te zijn dat Loos Alarm echt Loos Alarm kan blijven, heb ik eerst alle noten ingevoerd. Ze zullen vast niet allemaal aan de orde komen in het blog, maar hebben alle een rol gespeeld in wat ons bezig hield, deze maand.
* Presence of Absence - een werk van work#art op vimeo en in afbeeldingen en in een blog Loos Alarm 8.

VPRO documentaire: Wie is er nog bang voor rood, geel en blauw? Vijftig jaar na Who’s Afraid of Red, Yellow, and Blue III stelt regisseur Barbara Visser via de levensloop van dit beroemde en befaamde kunstwerk opnieuw de vraag: wat is kunst, wanneer is kunst echt, wat is de waarde en wie bepaalt dat?
* Barnett Newman – Who’s affraid of Red Yellow and Blue. in de geest van bovenstaande documentaire hierover, gaf ik ieder jaar een les over dit schilderij en wat er allemaal omheen speelde. In die les werkte ik ook het al dan niet bestaan van lijnen uit. En de werking van primaire, secundaire en complementaire kleuren ten opzichte van elkaar.
* De mythe van de verspreide mens over de aarde als gevolg van de spraakverwarring rond de Toren van Babel in de abrahamitische religies. Prent van Gustave Doré via ‘t web.

* I Like to Move It Move It is een single van het hiphop duo Reel 2 Real, uitgebracht in 1994. Hij stond 4 weken lang op nummer 1 in de Nederlandse Top 40 van de totaal 19 weken in de hitlijst. Het liedje, geschreven door Erick Morillo & Mark Quashieis, ook gebruikt in de film Madagascar (bron: wikipedia) hier te zien en te beluisteren op Youtube

drie onderzoeken / verkenningen:
* Dat Nederland het meest atheïstische land in West Europa is, blijkt uit een uitgebreid onderzoek van het Amerikaanse Pew Research Center.
* WRR - De nieuwe verscheidenheid: toenemende diversiteit naar herkomst in Nederland Deze verkenning van onderzoekers Godfried Engbersen en Mark Bovens moet met eerdere publicaties in 2019 leiden tot adviezen voor toekomstig cultuurbeleid.
* Cultuurindex. Jaarlijkse Atlas voor gemeenten Roel Jennissen, Godfried Engbersen, Meike Bokhorst en Mark Bovens leveren met hun verkenning De nieuwe verscheidenheid -Toenemende diversiteit naar herkomst in Nederland een bijdrage aan de discussie over het cultuurbeleid. De verkenning nr. 38 Is te downloaden via deze link
in reactie op die verkenningen:
hieromheen of naar aanleiding hiervan;
* NRC commentaar 180519 Menselijke maat moet bepalend blijven bij beleid en bestuur. En een reactie van Martin van Staveren hierop in een brief op 24 mei 2018 in NRC.
* Cultureel bangalijstjeeen column van Christiaan Weijts in de NRC van 1 juni jl.

over het in praktijk brengen van ideeën gesproken:
* LVSC Congres CROSS-OVER 
Beweging in maatschappijbewust begeleiden
14 november 2018,  hogeschool Windesheim – Zwolle
De titel Cross-over staat voor de bereidheid om over te steken en de verbinding te zoeken met de ander, het andere en het onbekende. Tijdens het congres staan de verbindende en ontregelende factoren tussen mensen, verhalen en systemen centraal. Hoe zijn we met elkaar verbonden en wat staat verbinding in de weg? Welke beweging moeten wij als maatschappijbewust begeleider maken om ‘Cross-over’ gewicht te geven in onze begeleidingspraktijk? 
* De afgelopen drie weken volgden we tenenkrommend de NTR documentaire: 11 fonteinen in Friesland. Kijk maar mee: aflevering 1: Het Visioen aflevering 2: De Botsing aflevering 3: De Ontknoping
* Naar aanleiding hiervan een blaadje uit de Filosofie scheurkalender 2018 en wel die van 29 mei:
* naar aanleiding hiervan een quote op het kalenderblaadje van 29 mei 2018 uit de Filosofie scheurkalender: ‘De ergste vorm van despotisme ligt in de harteloze tirannie van ideeën’ Paul Johnson in Intellectuals (1988)
Jan Dirk Snel schrijft op de achterkant: “Als je willekeurig een stuk of tien mensen van de straat plukt en ze naar hun morele en politieke opvattingen vraagt, krijg je zeker zoveel zinnigs te horen dan wanneer je een doorsnee van de intelligentsia bevraagt, merkt de Britse historicus Paul Johnson op aan het slot van zijn boek over de rol van intellectuelen in de moderne geschiedenis. De intellectueel is in zekere zin de seculiere opvolger van de traditionele priesters, zo betoogt hij. Maar terwijl die nog gebonden waren aan een uitwendig gezag en aan de erfenis van de traditie, ontbreekt het de moderne intellectuelen dikwijls aan een goed houvast. Johnson zet zijn boek in bij Jean-Jacques Rousseau (1712-1778), die hij in de woorden van diens geliefde Sophie d’Houdetot ‘een interessante gek’ noemt en hij eindigt zijn verhandeling bij zijn leeftijdsgenoot Noam Chomsky (1928), beroemd als taalkundige, omstreden als politiek commentator. Johnson heeft geen hoge dunk van intellectuelen gekregen. Ze vertellen ons graag voor hoe we moeten denken, maar in werkelijkheid zijn ze vaak conformistisch, meent hij. Ze passen zich aan aan het beperkte kringetje waarin ze zich bewegen. Het ergste is, vindt Johnson, dat ze begrippen nog wel eens boven mensen van vlees en bloed stellen”. (De Filosofie scheurkalender is een uitgave van Filosofiemagazine)

naar aanleiding van de reddingsactie afgelopen week van Spiderman en (toen nog illegaal in Frankrijk verblijvende) Mamadou Gassama.
* Immigrants must perform extraordinary feats to gain acceptance – Dawn Dimowo in een opiniestuk voor CNN Hij schrijft: By that singular act of bravery, Gassama suddenly qualified for French citizenship and showed that being a good immigrant is not so much about being legal or illegal, right or wrong, black or white. It is about being desired. en “For immigrants of color the world over, desirability is too often judged by high achievement”, schrijft Dawn Dimowo bij CNN, “You cannot just be smart enough, talented enough, strong enough, brave enough. You must be exceptional.”* “When intrinsic worth and value as a human being is not always nearly enough for equal treatment in the eyes of the state and the law, how many extraordinary feats and acts of superhuman courage will it take to change attitudes on immigration and towards migrants?”
* “No man is an Island No country by itself” staat op een poster van Wolfgang Tillmans, in de serie “Between Bridges” Pro-Remain social media Campaign, Summer 2016. The analogy is false, schrijft Stephen F. Eisenman in Eye Exam The Art of Brexit While individuals cannot long survive in isolation, a country is by definition a large group of people cooperating in certain ways: for example by sharing a common language and currency. A country may or may not choose to join into alliance with others. If it does, it embraces globalization; if it doesn’t, that’s autarchy. A nation may also exit the global system and focus on domestic development. De posters waren beschikbaar als PDF-bestand op de website van de kunstenaar.

twee inspirerende presentaties en gedichten – poëzie onder wat ons bezighoudt::
* Het gedicht links boven de NOTEN is van Suheir Hammad. Zij reciteert de kracht van eigenheid tijdens een TED bijeenkomst in staccato: ‘Wat ik wil’: “De hartslag is luider dan de dood .. Jouw oorlogstrommel is niet luider dan mijn ademhaling.” I will not dance to your war drum. I will not lend my soul nor my bones to your wardrum. I will not dance to your beating. I know that beat. It is lifeless. I know intimately that skin
you are hitting. It was alive once hunted stolen
stretched. I will not dance to your drummedup war. I will not pop spin break for you. I will not hate for you or
even hate you. I will not kill for you. Especially I will not die for you. I will not mourn the dead with murder nor
suicide. I will not side with you nor dance to bombs because everyone else is dancing. Everyone can be wrong. Life is a right not collateral or casual. I will not forget where I come from. I
will craft my own drum. Gather my beloved near and our chanting
will be dancing. Our humming will be drumming. I
will not be played. I will not lend my name nor my rhythm to your beat. I will dance and resist and dance and persist and dance. This heartbeat is louder than death. Your war drum ain’t louder than this breath.
* Prumsodun Ok and the Magic of Khmer Classical Dance. website De Khmer-dansers in Cambodja worden al meer dan 1000 jaar gezien als levende bruggen tussen hemel en aarde. In deze TED talk beschrijft Prumsodun Ok al dansend en sprekend de rijke geschiedenis van deze klassieke dans en zijn huidige revival, waarbij hij de oude en tijdloze rol van kunstenaar en boodschapper speelt. Ok is oprichter van Cambodja’s eerste volledig mannelijke en homo-geïdentificeerde dansgezelschap.
* In LA # 15 re membering Future beschrijven we de CHAM parallel van deze dans tijdens ons bezoek aan Mỹ Sơn met de Cham Apsaradans. Muziek die je bij deze dansen kan voorstellen is de Apsarasong van Vũ Nữ Chăm.
* Het gedicht rechtsboven de NOTEN: “Analysis of Baseball” is van May Swenson en komt uit haar bundel New and Selected Things Taking Place (Boston: Atlantic/Little Brown, 1978). © 1978 by May Swenson. Een commentaar op haar gedicht

Comments