work#art-Karretje-Krijtstreep-1(nieuwe maat)

………………..ik draai een kleine revolutie af
………………..ik draai een kleine mooie revolutie af
………………..ik ben niet langer van het land
………………..
ik ben weer water
………………..
ik draag schuimende koppen op mijn hoofd
………………..ik draag schietende schimmen in mijn hoofd
………………..op mijn rug rust een zeemeermin
………………..
op mijn rug rust de wind
………………..
de wind en de zeemeermin zingen
………………..
de schuimende koppen ruisen
………………..
de schietende schimmen vallen

………………..

ik draai een kleine mooie ritselende revolutie af
………………..en ik val en ik ruis en ik zing *

Karretje-Krijtstreep-2(verzet)

Als kunstenaarsduo work#art maken we locatiespecifieke installaties: d.w.z. kunstwerken afgestemd op een bestaand interieur. Vaak gemaakt met in onbruik geraakt materiaal. Soms verwerkt tot praktisch bruikbaar design maar meestal uitgevoerd als ingreep in een omgeving of als weergave van iets wat ons bezighoudt op een bepaald moment.
Een combinatie hiervan is goed te zien bij onze acties tijdens Weg van Kunst.
Een kunstroute die sinds 2003 ieder jaar plaatsvindt in de oude binnenstad van Kampen. Inmiddels een event geworden waar de Kamper gemeenschap warm voor loopt en ook publiek aantrekt van ver daarbuiten. Bijna al die jaren deden we mee als gastvrouw/huiseigenaar, kunstenaarsduo of allebei. In ons eigen huis aan de IJsselkade of elders in de stad. Eerst als ANDart  later als duo work#art
Gaandeweg heeft de Weg van Kunst ons uit ons woonhuis verdreven. Inmiddels is Huize Maria een huis waar alleen kunst het nog voor het zeggen heeft.
Met beneden de Toonzaal, kantoren en een begeleidingspraktijk op de eerste verdieping en op de tweede een AIR voor kunstenaars.

We maken geen kunst. Als duo werken we samen aan de totstandkoming ervan. Het proces daartoe maken we met elkaar mee.
Daarin zien we onze onderlinge verschillen als veroorzakers van een enorm potentieel. Dat potentiaalverschil biedt gelegenheid aan wat er tussenbeiden aan mogelijkheden ontstaat. Zoals een kloof in een landschap de loop vormt van een rivier die met haar stroom behoedzaam zich een eigen bedding slijpt en verzorgt.
Wij geleiden dat gebeuren alsof het om een zwangerschap gaat die zich tussen ons beiden ontwikkelt. Om de geboorte van iets waarvan we zelf de uitkomst niet bevroeden kunnen. Het kunstwerk neemt haar eigen gedaante aan en geleidt ons gaandeweg. We onderzoeken wat zich voor onze ogen ontvouwt. Zo ontdekken we een weg die zo’n installatie uiteindelijk zijn eigen bestemming doet vinden. Tussen ingeving en omgeving, uitmondend in waar wij onderweg gaandeweg afgestemd raakten. En eenmaal ‘daar’ is het ‘klaar’ voor dat moment. Een locatie-specifieke installatie, nooit ‘as a varnish forever’.

Zo’n ingreep lijkt op beeldhouwen: niet in hout of steen, maar in een energieveld.
Bij onze installaties blijft ook de materie rond het uitgehouwen beeld intact. Het snijvlak dat zich tussen beeld en ‘steen’ vormt, krijgt een geladenheid waarin beeld en interieur als gast en gastvrouw, via elkaar een nieuwe gedaante aannemen.
Op dat snijvlak tussen omgeving en ingreep ontwikkelt zich een speelvlak waarin een zekere spanning wordt opgeroepen.
In die atmosfeer voelt het publiek zich uitgenodigd om een eigen rol te vervullen. En zich te verhouden tot wat er voor hen in tevoorschijn komt en zij daar zelf uit destilleren. Een speelvlak rondom dat ter plekke aanzet tot reflectie en uitwisseling rond wat je erin daar aantreft en raakt.
Tussen wat het je doet, hoe dat jou bezig houdt en wat je ermee doet op dat moment. Zo maakt iedereen het kunstwerk daadwerkelijk mee.
Als in een rondedans. Meestal gebeurt dat onwillekeurig en onvoorwaardelijk maar ontwikkelt zich tegelijkertijd een besef van zichzelf en bij elkaar.

Zo danste, een paar maanden terug alweer, Scheepje op Houten Golven in het Oorgat. Het publiek hield haar in beweging tijdens de Internationale Hanzedagen. Al met al een paar dagen langer dan het kunstweekend.
De beelden waar onze projecten in uitmonden zijn vaak een kort leven beschoren. Daar is niks mis mee. Ze leven immers voort in je herinnering?

Scheepje op Houten Golvenl was meer een bouw- dan een ontwikkelproject. Nu kreeg een ander proces de mogelijkheid om tot ontplooiing te komen.
We werkten een halfjaar samen met een internationaal gezelschap aan vrijwilligers. Een bijzondere mix.
Mensen van hier uit de stad, die we - de Kamper Kogges noemden. Collega-kunstenaars die er graag voor uit Vietnam overkwamen.
En mensen die hier onvrijwillig uit Afghanistan naar toe zijn gevlucht. Hier in Nederland heet men hen welkom als vreemdelingen: Alleenstaande Minderjarige Vreemdelingen worden ze genoemd. Bij ons heetten ze Rogge Botters naar de plak waar ze nu wonen.
Ze hielden zich graag bezig met ons project bezig en met het thema dat we het meegaven Hanze-elan 2017.
Onderling enthousiasme hield ons bijeen dat halfjaar en vormt sindsdien een uitdaging naar de stad. Mede door de samenwerking die op gang kwam, raakte Kampen betrokken bij alles wat er plaatsvond. Benauwd of benieuwd, men volgde het wel en wee van het kunstwerk en de mensen eromheen.
Zo heeft het project gaandeweg veel harten veroverd. Veel mensen kwamen daadwerkelijk in de benen en dansten mee in wat voor vorm dan ook.
Als organisator, politicus, sponsor, vervoerder, takelaar, zwembad-opener, leverancier, nachtwaker, verkeersregelaar .. en wij leerden van alles en nog wat via elkaar. Het project vormde een impuls naar de gastvrije omgeving. Op de plek waar de stad zijn oor te luisteren legt bij de stroom van de rivier. De IJssel die haar dromen meevoert de wijde wereld .. de toekomst in.

In feite vormt iedere installatie een tijdelijke afronding, een fase in de ontwikkeling van omgang met ons eigen leven dat we graag als kunstwerk zien.
Nooit helemaal af of volmaakt, maar vitaal als het leven zelf. Met de Kamper gemeenschap eromheen. Das sociales Plastik in de woorden van Buys.
In de samenhang van alles met alles onderzoeken wij de poëtische samenhang van kunstwerk en omgeving. Als klei, gevormd op de schopschijf van de pottenbakker. Een huiverhuid die de zinnen streelt en mensen de eigen polsslag doet ervaren. Het zoekt zich een weg waarbij ironie, beklemming en vreugde om de voorrang strijden.

Karretje-Krijtstreep-3(rechts de krijtstreep rechterop gezet)

Het elan dat we toen in gang zetten, houden we graag gaande. Dus rondden we vorige week dit project af met een kleine ceremonie. Op de plaats waar Scheepje heeft gedanst, pootten we symbolisch een zaad in de grond. Een pit gemaakt van overgebleven materiaal, met alle persoonlijke wensen van onze vrijwilligers erin. Dat doen we vaker. Een kiem die ter plekke ‘uit de kunst’ voortkwam, daar nu wortel schiet en als rizoom de poëzie levend houdt. Om bij een nieuwe gelegenheid in een andere gedaante terug te keren. Weg van Kunst en Scheepje op Houten Golven inspireerden ons tot een vitaal vervolg: een leven dat met workheart Foundation een steeds internationaler vorm krijgt. In Europa, de laatste jaren in Vietnam en binnenkort in Zuid Afrika. De globe als speelveld. Waar je op je rondreis, alsmaar weer uitkomt bij de plek waar je begon.
Een planeet die alsmaar rigoureuzer evolueert door menselijk toedoen; vraagt wat ons betreft om een vitale benadering als levend kunstwerk.

workheart Foundation Rietje van t Veen
work#art Bert van de Sluijs & Douwe Buwalda

logo workheart SoHG uitgesneden Ak Kleur flipped klein

*.. Lucebert verzamelde gedichten, 2002 De Bezige Bij
** de plaquette als aandenken in het gras is naar ontwerp van Han Truong, uitgesneden door Wiechert van Heerde en ..
.. ..hufterproof bewerkt ;) door Bert van der Sluijs.

Comments