Kiemschrijffoto  *DSC06372  *DSC06373  *IMG_3178  KiemBert  KiemB&D  KiemMarianne  Kieminring  KiemPieter  Kiemplaquette

Op donderdag 26 oktober, hebben we ons project ‘Scheepje op Houten Golven’ afgerond.
Je weet nog wel: dat ranke scheepje dat op houten golven, gemaakt van sinaasappelkistjes, danste in het Oorgat tijdens de Internationale Hanzedagen.
Het publiek hield haar in beweging en zo danste en deinde ze in juni drie dagen lang.

De beelden waar onze projecten in uitmonden zijn vaak een kort leven beschoren. Daar is niks mis mee.
Ze leven immers voort in je herinnering?

work#art Artworks zijn echter niet alleen voor het publiek en de plek ontwikkeld.`
Ook de bouw- en ontwikkelperiode vooraf speelt meer en meer een publieke rol.
En steeds meer werken we samen met anderen, professionele of amateur- kunstenaars, vrijwilligers meestal.
Soms wordt het dan meer een bouw- dan een ontwikkelproject en krijgt een ander proces de mogelijkheid om tot ontplooiing  te komen.
Zoals in dit geval bij Scheepje op Houten Golven.
Meer dan een halfjaar werkten we eraan samen met een internationaal gezelschap vrijwilligers.
Een bijzondere mix van mensen die hier wonen – de Kamper Kogges – of er graag voor uit Vietnam overkwamen.
Maar ook met mensen die hier onvrijwillig naar toe vluchtten en zich graag met ‘onze Hanze’ bezighielden: de Rogge Botters uit Afghanistan.
Ze heten nog steeds ‘vreemdeling’ en één van hen is inmiddels buiten beeld.
Het enthousiasme van toen hield ons echter bijeen en vormt sindsdien een uitdaging naar de stad: Hanze-elan 2017..

Mede door toedoen van velen, raakte Kampen betrokken bij alles wat ons overkwam en tot stand kwam. Zo heeft het project gaandeweg veel harten veroverd.
Veel mensen kwamen daadwerkelijk in de benen en dansten mee in wat voor vorm dan ook: als organisator, politicus, sponsor in geld of goed, vervoerder, takelaar, zwembad-opener, leverancier, nachtwaker, verkeersregelaar..
Benauwd of benieuwd volgde  de stad het wel en wee van het kunstwerk en de mensen eromheen.
En wij we leerden van alles en nog wat van elkaar.

Het elan dat we toen in gang zetten, willen we graag gaande houden als een blijvende impuls naar de gastvrije omgeving: Kampen dit keer. Op de plek waar de stad zijn oor te luisteren legt bij de stroom van de rivier. De IJssel die haar dromen meevoert de wijde wereld .. de toekomst in.
Dromen die we werkend kunnen krijgen als we ’t elan dat rond Scheepje en de Hanzedagen groeide, blijven koesteren.

Dus geven we het hier een plek en dragen ‘t op aan de toekomst. Een tijd die zich steeds weer anders voordoet en nieuwe gedaanten aanneemt. Dat ons leven maar een kunstwerk mag worden. Een avontuur waar we ons in kunnen blijven verlustigen en over verbazen als we ‘t actief in leven houden.

Al sinds 2009 maken wij na afloop van een installatie een kiem van overgebleven materiaal. Die stoppen we in de grond als symbool van de voortgang van kunst en leggen zo een verbinding tussen allerlei plaatsen op de aarde.
Zo ronden we ook dit project af met een kleine ceremonie. Op de plaats waar Scheepje heeft gedanst, hebben we, samen met de vrijwilligers en andere genodigden, symbolisch een zaad in de grond gepoot.
Een kiem gemaakt van hout en jute, met alle persoonlijke wensen van onze vrijwilligers erin.
Een kiem die ‘uit de kunst’ voortkomt en als poëtisch rizoom om zich heen zal gaan wortelen.

RTV IJsselmond heeft een film gemaakt. Die kan vooralsnog niet openbaar getoond worden. Twee van de bewoners van het AZC Dronten waren gelukkig aanwezig, maar eentje is nog minderjarig en mag niet herkenbaar in beeld komen. Foto’s van het ritueel worden hier wel gepubliceerd, weliswaar zoveel mogelijk zonder dat de jongens duidelijk zichtbaar zijn.
Het is een hoop gedoe; wat zou het toch mooi zijn als dit niet meer zou hoeven.
Geen ronselaars meer die geld aan vluchtelingen willen verdienen.
Maar ja, hoe krijgen we dat nu voor elkaar?

Bij de foto’s: In Huize Maria hebben de vrijwilligers een wens opgeschreven; alle wensen zijn met het zaad de grond in gegaan.
Bert heeft met een grondboor een diep smal gat geboord. Het zaad ligt op meer dan een armlengte in het Oorgatparkje begraven; wie wilde heeft een schepje zand erop gegooid. Daarna is de plaquette, voorzien van een soort kurkentrekker, in de aarde gedraaid. Net onder het maaiveld (^..^). Daar ligt hij als een herinnering aan het Hanze-elan 2017 en het ‘Scheepje op Houten Golven’.

De plaquette is gemaakt naar een ontwerp van Han Truong en uitgesneden door Wiechert van Heerde.

Dit is de versie van de film van RTV-IJsselmond waarin het gezicht van de minderjarige Roggebotter onherkenbaar is gemaakt.
Hij heeft die versie inmiddels zelf ook gezien en schrok zich helemaal rot.
‘Ik heb geen gezicht’, schreeuwde hij, ‘waarom heb ik geen gezicht?’

Het is natuurlijk voor iedereen verschrikkelijk als de spiegel van je ziel uitgepoetst wordt en voor iemand in deze fase van ontwikkeling helemaal.
Wie ben je dan nog als je geen gezicht mag hebben?
Wat doen we elkaar toch allemaal aan en waarom …….