NRC_190416 Kamagurka(166x176)Waargenomen-roet-in-juli(166x177)Foto via дочь моряка op Twitter(166x315)Quasimodo, die naar buiten kijkt(166x111)
.

………………………..
.

Zo’n lome arm, onderweg op een warme zomerdag. Onwillekeurig hangt ‘ie uit het portierraampje van een auto voor je.
Ik kan er net zo wezenloos naar staren als de bestuurder zelf, die er ook nauwelijks weet van heeft. Totale ontspanning. Er hoeft niet veel te gebeuren of ..
Maar die alertheid is er nu niet .. hoeft er ook niet te zijn .. komt als het komt .. Mijn arm eigen hangt ook naar buiten, merk ik ineens.
Nu ben ik ook nog mijn droomstand gewaar.
Niks heerlijker dan dat. Een aangenaam tussenbeide, representeert de werking van het moment. Een moment om niet aan voorbij te gaan .. om langs je heen en van je af te laten glijden, als water .. zwemmende gedachten .. aan je water voelen als het uitkijken geblazen is.
Automatische piloot. Van dieper uit lijkt m’n aandacht te sluimeren met iets erin op z’n hoede.
Een natuurlijk wantrouwen, klaar voor onmiddellijke reactie. Een natuurlijk vertrouwen dat het, zonodig, adequaat in z’n werk zal gaan.
We hebben ons geïnstalleerd in een voortrazend mechaniek dat door witte lijnen over het asfalt wordt geleid .. thermiek in de verte .. in contact met mezelf .. de waai wind omgeving en heel dunne vliesjes die het verschil maken.
Een lome arm aan een lichaam dat al die binnens en buitens aftast en doorlaat naar eigen believen.
Lijf levend gebouw, semi-permeabel organiek voor al m’n zinnen.

‘Hoe gaat ’t?’ klinkt ‘t ineens van opzij.
Een klaarwakker besef weer.
We zijn onderweg naar ‘t ziekenhuis voor een endoscopie. Hoewel heel anders dan een paar maanden terug .. blijf ik alert.

Bijna een jaar sinds de ontregeling me overviel. Pijnlijke keten van oorzaak en gevolg. Zolang ik erin blijf hangen, bepaalt die waar mijn aandacht naartoe gaat. Met begrip om me heen, zal ik er niet aan ontsnappen.
Hoe blijf ik onbevangen in zo’n begrijpende blik? Of functioneren in onbegrip? Een leven als kunstwerk. Elk ogenblik zevend .. zwevend .. wevend ..
De dynamiek die zich in- en om me heen ontwikkelt vormt zich een spel van aantrekking en afstoting. Ik kan me er vrij in bewegen en zinnig richten op wat me te doen staat.
Met zulk onderzoek laat ik me graag in.
Ook met een gekrenkt lichaam, de krankzinnige wendingen en keerkringen om ons heen, de huidige dag die we meemaken.

“Hoe gaat het?” ’t Is één van die gemakkelijk te stellen vragen.
Zeker als ‘ie en passant op je afgevuurd of via mail of app verstuurd wordt. Met dat zo’n vraag in iemand opkomt, zit jij er als ontvanger mee.
Wat te zeggen? Een antwoord vergt naar twee kanten afstemming: naar de vragensteller en naar mezelf. Een dun ademend vliesje ertussen.
Maar jee, wat gaat er veel door me heen.
‘Breek me de bek niet los’, schrijf ik nog wel ’s terug om ervan af te wezen. En – als de vraag gepaard gaat met een berichtje – reageer ik gewoon daarop.
Want wat te laten weten als dat al te doen valt? Mijn antwoordt verschilt per moment, per vraagsteller met of zonder veronderstellingen tussen ons in.
Hoe nuanceren? Gaat het over hoe ik me voel. Nu? Gaat het erover of het overgaat. Inmiddels?
Wat kan je niet allemaal overhoop halen. Ik met name: me, myself and I.
Hoe ‘het gaat’, gaat echt niet alleen mij aan. Het gaat gepaard met de toestand waarin ik me bevind, waarin wij ons bevinden. Maar wie zijn wij?
Een gedeelde toestand, die ik mezelf gedeeltelijk toesta met weet ik hoeveel kringen van toestanden erom heen, met wat niet al aan invloeden …
Wat stel ik me voor bij zo’n vraag, wat stelt men zich erbij voor? Als ik ‘m aan mezelf stel, heb ik de handen er al aan vol.
‘t Is balanceren binnen zo’n vraag. En ook ik wil graag delen wat er aan de hand is, delen wat ons erin aangaat.
Meedelen is echt iets anders: een wereld van verschil. Een wereld van verdeeldheid, een klus op zich. Je zou het bijna energietransitie kunnen noemen.

Oké, oorzaak en vervolg: Ik heb mijn 9 maanden avontuur achter de rug dat ‘ziek zijn’ heet. Een periode met een flink aantal gevaarlijke en radeloze momenten erin. Niet alleen voor mij. Ook voor artsen, verplegers en betrokken omstanders. Niet alleen fysiek ook mentaal.
Maar de spanning: ‘Haalt ‘ie het wel?’ heb ik als patient heel anders ervaren dan mijn gelieven om me heen. Het zal wel verbazen maar ik ben er geen moment ongerust over geweest.
In contact met mezelf was ik met een heel ander genezingsproces bezig dan ‘waarvoor ik behandeld werd’, zeg maar.
In radeloze momenten kwamen die verschillen tussen binnen en buiten juist met elkaar in contact.
Als mijn arts bijvoorbeeld zei ‘ik weet het niet meer,’ kwam er bij mij een antwoord in me op, dat mezelf verbaasde.
Als ik ‘t niet meer wist, deelde ik mijn wanhoop. Een samenspel van direct en tactvol contact.
Confronterend en bevrijdend naar weerskant. Reflectief, focussend, gewaagd en afgewogen momenten.
In de natuurkunde heet zo’n moment ‘een koppel van krachten’ toch? En de ‘periode’ die je doormaakt: een fase, ‘de tijd waarin één trilling plaatsvindt’.
Meestal sloegen die momenten om in klaterende lach als we die krachten samen uitwerkten.
Ik weet het al heel lang, maar de afgelopen periode heb ik ten diepste geleerd dat ik alleen maar van uitwisseling in ‘echt’ contact houdt.
De billen bloot? Dan ook geen vijgenblad voor de mond. Een hyperdun laagje ziek rond een machteloos ontstoken darmvlies vroeg om opnieuw en anders verwerken. Wat mij koortsachtig bezighield, moest tot op de bodem van mijn bekken uitgezocht. De kwaliteit ervan aan weerskant afgetast en samen onderscheiden. Wat iedereen rond dat proces overkwam, deed er toe.

Ziek zijn is een fysieke ervaring en daarmee uniek persoonlijk. Als ik In mijn geval kies tussen aanleg of aandoening, opteer ik voor het laatste.
De climax van een diep verankerd onderscheid tussen hoe ik me mijn leven voorstel met hoe het zich aan me voordoet.
De binnenkant van een darm bestaat uit hetzelfde weefsel als dat van je longen en je huid. Een weefsel dat binnen en buiten onderscheidt, vat heeft op de relatie met jezelf en omgeving, en zo op de invloed tussen beide. Zo beïnvloedt het de kwaliteit van uitwisseling en stofwisseling, voelt aan wat aangenaam werkt en verwerkt wat er goed en niet goed voor is.
In zorgvuldig contact ontstaat een vitaal spel van zijn en zien, van je ademende zinnen. In een eerder blog schreef ik daarover en hoe ik me op een gegeven moment hoorde zeggen: ‘Ik laat mijn klokkenluider niet verwijderen.’ Zo’n spontane opwelling ontstaat alleen maar in de ervaring van vertrouwd contact met jezelf, met je omgeving of met een ander. En alleen in zorgvolle uitwisseling kan je peilen wat je met zo’n opmerking aanmoet en hoe je haar invloed kan aanwenden richting herstel. Quasi Modo verschoof van onderwerp en lijdend subject naar meewerkend voorwerp. Een doorslaggevende ervaring die die me doet beseffen dat niets in het leven een besluit kan zijn. Ieder moment beleef ik nu als balanceren in een koppel van krachten.
Ik maak ‘t mee terwijl t me overkomt. Overhellend naar een volgend moment.

Uitwisseling in contact is fijner dan contact via een bericht, de boodschappen heen en weer leveren een andere ervaring op. Zeker als het over gezondheid gaat, ga je dan al gauw verhalen vertellen of in sferen beschrijven.. maar goed .. oké dan: Ik zoek immers contact met de lezer? Als ik schrijf zoek ik eenzijdig naar woorden die mezelf ten dienste staan.

Van allopathische onderdrukking naar homeopathische ondersteuning en balans herstellen.
Inmiddels hebben het ziekbed thuis, de rolstoel en rollator hun plek weer in het depot teruggevonden. En, alsof het een stekker met snoer betrof, trok ik zelf de voedingssonde eruit. Tijd voor een nieuwe levensfase met nog één overgangsritueel aan te gaan, omdat ik me daar handelingsverlegen in wist.
Een paar weken terug, twee maanden na mij operatie, kon ik mijn afgedankte darm ophalen bij de afdeling pathologie. Een merkwaardige gebeurtenis om deze nu buiten me, voor me te zien liggen. Heel anders dan het roosje op mijn buik riep dit wel huivering bij me op. Het was fijn om de reacties van de kleinkinderen erbij te ervaren. Daarna konden we hem een plekje graven op het landgoed van onze kinderen. Het pakte allemaal heel ‘gewoon’ uit.
In een kringetje smikkelden we heel toepasselijk wat stukjes worst en ging het over vegetarisch eten, omdat een ervan daarvoor gekozen heeft.
Nu staat er een lantaarntje tussen wat in stukken gezaagde boomstammen, die er – geveld door de droogte en de storm van vorig jaar nog – zijn blijven liggen. Komend najaar halen we die houtstammetjes weg en planten we wat afgedankte bomen van elders rondom het lantaarntje.
Later komen daar een drietal Sequoia’s omheen te staan. Die worden nu opgekweekt en staan als stekjes al een paar jaar opgepot. Op den duur zullen deze Mammoetbomen met hun immense hoogte, dikte van stam en mogelijke leeftijd, de afgedankte bomen overtreffen en op een natuurlijk wijze uit de weg ruimen.
Zoals het er nu uitziet vervliegt dan het ‘drama’ in een bijna tijdloos moment.

Met dat ritueel, dacht ik: ‘vanaf nu afgelopen uit’.
Toch wil mijn lichaam maar niet wennen aan de nieuwe situatie. Ik ben nog steeds snel moe en heb, hoe gek het ook mag klinken, nog steeds een normale aandrang voor stoelgang. Een leven dat er gedeeltelijk aan moest geloven gelooft ‘t zelf nog niet. Eigenlijk ben ik wel trots op die wilde natuur in mijn lijf. Een lichaam dat zich na alle verzet tegen al die onderdrukkende middelen en de uiteindelijk rigoureuze ingreep, nog steeds niet helemaal gewonnen geeft. ‘Het klopt niet’ gebruik ik dus nog steeds. Maar in plaats van de ontwikkelingen bezorgd te volgen maak ik ze liever zorgvuldig mee.
De gang der dingen voelt niet als een darm, een tunnel. Het trekt geen eigen plan of spoor met licht dat aan het eind gloort. Als je zo denkt, zullen het de koplampen zijn van een tegenligger. Van een onvermijdelijke trein die je uitdaagt te ontsporen. De toekomst is niet meer wat het geweest is. Een toestand sta je je toe.

ik organiseer mezelf, me installerend in een leven dat ik graag als een kunstwerk beschouw. Al schrijvende beschrijf ik mijn kwetsbare zoektocht erin en lees ik de ontwikkeling ervan af. Daarin wil ik mezelf te goeder trouw blijven. Dat is al heel wat, zou beperkt zijn als ik ‘t voor me houd.
Ik sta niet op mezelf. Ik kan niet over gezondheid schrijven, ik zit er midden in. Maar ook gezondheid staat niet op zichzelf.
Ik ben wild, ofwel mijn natuur is wild. Ofwel ik kan mijn natuur niet bevatten. Nog steeds kan ik met mijn bewustzijn niet bij dat gewoon maar doorlevende organisme, dat nog steeds tekeer gaat en doet of er geen ingreep heeft plaats gevonden. Of werkt het mee? Ik ben gemankeerd en stel mijn stompje endeldarm gerust met een zetpil. Ik blijf gemankeerd. Zoals we allemaal vanuit ons gemankeerde bewustzijn als een van de miljarden mogelijke invalshoeken waarnemen. Ik werk me een slag in de rondte. Inmiddels zijn me, myself and I het hier met elkaar over eens: ‘Ik’ is maar een stom dingetje, voor zover het zich bewust is ik me hiervan bewust ben. Ik vind het lastig over mijn gezondheid te praten, ik kalmeer mijn wilde anus, ik doe dat om tja …om In deze fase van herstel samen ergens uit te komen. Leven is een werkwoord en werken komt uit samen voort. Me myself I hebben het ongelooflijk druk met dat te beseffen.

Banner-concept1

BANNER BOVEN vlnr:
¹ Kamagurka in NRC van 16 april 2019 nav de brand in de Notre Dame de avond ervoor. Diezelfde avond kwam ik met mijn arts overeen om mijn ontstoken darm, m’n klokkenluider zoals ik hem noemde, operatief te laten verwijderen. Over serendipiteit gesproken.
² Waargenomen roet in de atmosfeer boven het Arctisch gebied in de maand juli, per dag. Door de klimaatverandering neemt de kans op blikseminslagen toe. Recept voor meer branden.
Rond de poolcirkel treffen ze zowel de uitgestrekte naaldbossen van de taiga als de veengebieden op de open toendra. Dat is zorgelijk, want deze gebieden word vaak gekenmerkt door permafrost – het hele jaar bevroren ondergrond die hoge concentraties van de broeikasgassen methaan (CH4) en koolstofdioxide (CO2) bevat. Door de branden kunnen die broeikasgassen versneld vrijkomen uit de ontdooiende permafrostbodem.
³ Russen op de barricades voor de bosbranden in Siberië: Een foto via дочь моряка op Twitter. Alleen al in Siberië is deze zomer tot nu toe zo’n 3 miljoen hectare in vlammen opgegaan, schat de NASA.
⁴ Victor Hugo – De Klokkenluider van de Notre Dame. Quasimodo geïllustreerd in een editie uit 1889.

* Quasi Modo (it) vertaling: Bijna Weg
* Voor wat meer info over Sequoia’s LINK
* Ook hier was het mooi om de toewijding vanuit het ziekenhuis te proeven bij mijn voor hen uitzonderlijk verzoek.
*.Een van de artsen heeft onderzocht of de darm geen kwaad kon in de grond. Na onderzoek heeft men hem daartoe formaline-vrij gemaakt.

BANNER BENEDEN
herman de vries ‘voor jullie voeten’. Tentoonstelling in Stedelijk Museum Alkmaar van 1 juni t/m 1 september 2019.
herman de vries schrijft zijn naam in kleine letters, om -zoals hij het zelf verwoordt- elke vorm van hiërarchie te vermijden. Als een van de grondleggers van de Nul-beweging (1960-1965): cijfert hij zichzelf weg uit zijn werk, waarin de natuur zich manifesteert.
Zijn streven: de tegenstelling tussen natuur en cultuur op te heffen, door de natuur te tonen zoals zij is: alles is één.

Comments